آسمان پر ستاره ایران

از 22 تا 29   آذر

طلایه دار زمستان و نزدیکی عید کریسمس

 

اگر با آسمان آشنا باشیم نیازی به این نیست که تقویم را نگاه کنیم تا تغییر فصول را تشخیص دهیم. گاهی از اوقات ، تنها چیزی که مورد نیاز است یک آسمان صاف با حضور ستارگان است.

شما ممکن است از وضع آسمان متوجه شوید که مثلاً به زودی زمستان به بهار تبدیل می شود ، البته به شرطی که ستارگان مارپیچ گونه صورت فلکی عقرب درسمت جنوب شرقی در موقع سحر طلوع کند . این خود شاخصی برای دیدار دوباره حیات درجهان هستی است . در موقعی که خرس بر روی دسته آبگردان در آسمان شبانه درسمت شمال شرقی می استد ، این پیام را می گیریم که رسیدن به فصل بهار دیر نیست و هنوز رگبارهایی از باران نصیب زمین خواهد شد . سماک رامح ، پف کرده  در آسمان شامگاهی ، کمی بعد از غروب ظاهر می شود که طلایه دار روزهای گرم تابستان است ، در حالی که سه ستاره جبار یا شکارچی در حدود ساعت 4 بامداد گویای هجوم پاییز و آغاز فصل شکار است.

انسان پیوسته مانند قطاری که همیشه به موقع می رسد در انتظار نظم حاضر در آسمان نیز می باشد . با دقت بر روی آمد و شد ستارگان ، ما نه تنها ارتباط دائم خود را با کیهان حس می کنیم ، بلکه باید قدر دان میراثی باشیم که در ابتدای هستی در مغز ما به وجود آمده تا بتوانیم نظم را از بی نظمی تشخیص دهیم

ستاره شناسان ما ، بیشتر به این میراث جاودانه نزدیک و وابسته اند تا مردمی که فقط آسمان را از دیدگاه مرموز بودن آن ، نگاه می کنند . اگر شما خود را با نظم آسمان هماهنگ کنید ، یعنی حرکات شبانه روزی ماه و خورشید را مد نظر داشته باشید . به روزی خواهید رسید که به خود بگویید که مثلاً من هم طول سایه را در موقع ظهر با همین اندازه دیده ام.

 

 

در ساعت 8 شما می توانید به راحتی جبار را در جنوب شرقی ببینید که به چرت زدن سالیانه خود خاتمه می دهد . او کلاه خُودِ خود را بر سر گذاشته و زره پوشیده و با کمربند خود که عمود بر افق می باشد ، به سراغ ثور یا گاو می رود . در حدود نیم ساعتی یا بیشتر صبر کنید و کمر بند جبار را به سمت افق ادامه دهید تا به دوست ثابت قدم ، یعنی شعرای یمانی (شباهنگ) یا ستاره سگ برسید که چشمک زنان ندای ورود زمستان را می دهد . شعرای شامی در کلب اصغر در سمت شمال می درخشد و فعلاً در بالای آسمان شرقی است . دو ستاره کاستور و پولوکس از صورت فلکی جوزا ، گام به صحنه ی فلکی می گذارند و حضور خود را اعلام  می دارند ، ضمن این که ستارگان فصل زمستان درحال طلوع هستند.

در این گشاده آسمان الهی ، پیوسته ستارگان حضور داشته و به یقین در تمام طول عمر ما هم در آسمان هستند . آن ها نقاط نورانی و راهنمای انسان ها بوده اند و به ما تخیلی از زیبائی های موجود در کائنات را می دهند . با نگاه کردن به آن ها ، تشویق می شویم که فکر کنیم از کجا آمده ایم و به کجا می رویم.